Kıymet Elektronik

            Furkan, her zamanki gibi enerjik ve pozitif bir hâlde, “Günaydın arkadaşlar,” diyerek dükkâna girdi.

Mustafa Abi, içinden “Bir insana tebessüm bu kadar mı yakışır?” diye geçirmeden edemedi. O da aynı sıcaklıkla karşılık verdi:
“Günaydın Furkan’ım,” dedi.

Mustafa Abi, Kıymet Elektronik’in sahibiydi. Doksanlı yıllardan beri aynı sokakta, aynı dükkânda esnaflık yapıyordu. İşinin ehli, güvenilir ve çevrede herkesin saygı duyduğu bir ustaydı. Oğlu Cihan ve çalışanı Cengiz’le birlikte yıllardır bu dükkânı ayakta tutuyorlardı.
Kıymet Elektronik; teknolojik ürün çeşitliliğiyle, yenilikleri yakından takip etmesiyle ve güçlü teknik servis hizmetiyle zamanla sadece bir dükkân değil, adeta bölgenin referans noktası hâline gelmişti. Mustafa Abi denince, onu tanımayan pek yoktu.

            Furkan ise yaklaşık beş yıldır çalıştığı firmanın ürünlerini getirir, on beş günde bir mutlaka Mustafa Abi’ye uğrardı. Artık aralarında bir müşteri–satıcı ilişkisinden öte, karşılıklı güvene dayanan bir bağ oluşmuştu.
Ne zaman yeni bir ürün çıksa, Furkan için ilk adres belliydi: Kıymet Elektronik.
“Bu ürün önce Mustafa Abi’nin tezgâhına çıkmalı,” diye düşünürdü. Çünkü o tezgâhta sergilenen bir ürün, kısa sürede diğer elektronikçilerin de radarına girerdi. Furkan’ın stratejisi hep böyle olmuştu.

            Yine böyle bir günde, tebessümle dükkâna girdi. Koltuğunun altındaki ürünü yavaşça tezgâha bıraktı, Cihan’a göz kırptı ve Mustafa Abi’nin yanına geçti.
Furkan, bu beş yıllık süreçte dükkândaki herkesi iyi tanımıştı. Cihan’ın meraklı, araştırmayı ve kendi başına keşfetmeyi seven bir genç olduğunu biliyordu. O, Mustafa Abi’yle ayaküstü sohbet ederken, Cihan ve diğer tezgahtar Cengiz çoktan sorularını sıralamaya başlamıştı bile.

Mustafa Abi gülerek,
“Sen gerçekten iyi bir pazarlamacı oldun, köftehor,” dedi.
“Bizim zamanımızda ‘Adnan Pazarlama’ diye bir dizi vardı, nedense onu hatırlattın bana,” diyerek Furkan’ın sırtını sıvazladı.
“Hadi, gençlerin yanına geçelim,” dedi ve koridoru işaret etti.

            Furkan işinde gerçekten ustaydı. Kime nasıl yaklaşacağını, karşısındakinin ilgi alanlarını, merak ettiği noktaları iyi bilirdi.
Yeni Bluetooth hoparlörü, meraklı Cengiz’in tezgâhına bırakıp hiçbir şey söylemeden Mustafa Abi’nin yanına geçmesi bilinçsiz bir hareket değildi. Onların ürünü hemen çözmeyeceğini de biliyordu.

Bir süre sonra tebessümle sordu:
“Anladınız mı ne olduğunu?”

Üçünü de karşısına alabileceği bir noktaya geçti. Önce Cengiz’in gözlerinin içine bakarak konuştu: “Bu sadece bir Bluetooth hoparlör değil. Aynı zamanda, indüksiyon teknolojisiyle çalışan ve ilk kez göreceğiniz özelliklere sahip bir sistem.” O anlatmaya devam ederken, kimin neye ilgi duyduğunu da ustalıkla gözetiyordu.
Ses kalitesinden bahsederken daha çok tezgahtar çalışan çocuğa bakıyor,
görsel detayları anlatırken Cihan’a dönüyor,
arada esprilerle Mustafa Abi’ye göz kırpıyor ve
“Merak etme abi, sana da sıra gelecek,” diyerek fiyat konusuna ince bir gönderme yapıyordu.

            “Bu ne?”, “Nasıl çalışıyor?” ve “Biz bunu neden satmalıyız?” gibi akıllarda bulunan sorularının hepsine onlar daha dile getirmeden o kadar yerinde cevaplar vermişti ki, anlatımın sonunda Mustafa Abi’ye dönüp, “Bir koli yeter mi abi, yoksa biraz daha mı düşünelim?” dedi ve o tanıdık tebessümünü yine ortaya bıraktı. Yaklaşık bir saat süren keyifli sohbetin ardından Furkan, geldiği gibi yine gülümseyerek dükkândan ayrıldı.

            O, ürününe ve işine odaklanıp kendi sahnesinde tanıtımını yaparken; seyirciler arasındaki Mustafa Abi, üründen çok Furkan’ı izliyordu. Uzun zamandır aklında olan dönüşüm fikri, o an zihninde netleşmişti.
Oğlu Cihan’ın ve Furkan gibi gençlerin bu işletmeyi daha ileriye taşıyacağına yürekten inanıyordu.

“Artık ben biraz daha geri çekilebilirim,” diye düşündü.
“Zaman, bayrağı devretme zamanı…”